«بزرگ‌ترین دشمن شناخت، توهمِ دانستن است.»
کمال جعفری یزدی مردم ایران، چه در گذشته و چه امروز، مستحق استبداد، فقر، سرکوب و خشونت نبوده‌اند. نسل‌های پیشین نیز اگر در سال ۵۷ به خیابان آمدند، لزوماً خائن یا دشمن ایران نبودند؛ بسیاری با امید به آزادی، عدالت و زندگی بهتر وارد میدان شدند. همان‌گونه که معترضان امروز نیز نباید صرفاً به دلیل تأثیرپذیری از رسانه‌ها و روایت‌های مختلف، خائن تلقی شوند
مسئله امروز ایران، جنگ بر سر شاه، شیخ یا هر شخصیت و جریان دیگری نیست؛ مسئله، ساختن آینده‌ای است که در آن هیچ فرد، خاندان، حزب یا ایدئولوژی مالک ایران نباشد.
ایران ملک مشاع همه ایرانیان است؛ با همه زبان‌ها، قومیت‌ها، فرهنگ‌ها و باورهایشان. راه آینده نه در بت‌سازی و شخص‌پرستی، بلکه در حاکمیت قانون، دموکراسی، سکولاریسم، حقوق شهروندی، عدالت و پاسخ‌گویی قدرت است.
ایران آینده باید به دست شایستگان، متخصصان، پاکدستان، جوانان و نیروهای دموکراسی‌خواه داخل کشور و ایرانیان توانمند خارج از کشور ساخته شود؛ نه به عنوان سهم یک جریان، بلکه به عنوان مسئولیتی مشترک در برابر یک ملت.
پیش از آنکه درباره گذشته یکدیگر را محاکمه کنیم، باید یک درس ساده از تاریخ بیاموزیم:
فهم درست، یعنی توان دیدن هم‌زمانِ خطاهای گذشته، رنج مردم و مسئولیت امروز؛ بدون تعصب، نفرت و بت‌سازی.
ایران را نه با بازگشت به گذشته، بلکه با آموختن از گذشته و ساختن آینده می‌توان نجات داد.
کمال جعفری یزدی
شهریور ۱۴۰۵
ایران.مشهد