وقتی زندگی دیگر نمی‌چرخد، اعتراض، فریاد و خشم، حق ماست...

افزایش افسارگسیخته‌ی دلار فقط یک مسئله اقتصادی نیست؛ این عدد، روایت روزانه‌ی فشار بر مردمی‌ست که مدام عقب رانده می‌شوند. فشاری که از جیب شروع می‌شود و به روان، خانواده و آینده ختم می‌شود. در چنین وضعیتی، فریاد زدن جرم نیست. اعتراض، نه بی‌قانونی است و نه بی‌اخلاقی. حتی خشم، اگر حاصل سال‌ها بی‌پاسخی و نادیده‌ گرفته‌ شدن باشد، واکنشی انسانی و قابل فهم است. قانون هم این حق را به رسمیت شناخته است. اصل ۲۷ قانون اساسی همین حکومت به‌ظاهر اسلامی به‌روشنی می‌گوید: تشکیل اجتماعات و راه‌پیمایی‌ها آزاد است؛ مشروط به آنکه مردم مسلح نباشند و اعتراض، مخل مبانی اسلام نباشد. و امروز، آنچه در خیابان دیده می‌شود، نه سلاح است و نه ستیز با دین. آنچه دیده می‌شود، مردمی‌ست که می‌گویند زندگی دیگر نمی‌چرخد. این صدا، صدای آشوب نیست؛ صدای خستگیِ انباشته‌شده است. صدای مردمی که راه‌های کم‌هزینه‌تر را بارها آزموده‌اند: صبر کرده‌اند، سکوت کرده‌اند، تحمل کرده‌اند و هر بار، وضعیت سخت‌تر شده است. اعتراض، آخرین زبان مردمی‌ست که احساس می‌کنند دیگر دیده نمی‌شوند. ما به اعتراض باور داریم؛ اما نه هر اعتراضی. اعتراضِ آگاهانه، جمعی، مسالمت‌آمیز مدنی. نه برای تخریب، بلکه برای زندگی. نه برای نفی کشور، بلکه برای حفظ کرامت انسان‌هایی که آن را ساخته‌اند. این یک تهدید نیست؛ یک هشدار مدنی است. نادیده‌گرفتن این صدا، خشم را از بین نمی‌برد؛ آن را عمیق‌تر و خطرناک‌تر می‌کند. و حقیقتی که دیگر نمی‌شود از آن گریخت: مردمی که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند، نمی‌توانند ساکت بمانند. ما شایسته‌ی این همه فشار نیستیم. و بی‌تردید، لایق حاکمانی متخصص و شایسته و پاکدست و جوان و خیلی بهتر از این‌ها هستیم. مردم ما لایق حکومتی دموکراتیک و آزاد و غیردینی که فردی و موروثی و مادام‌العمر و... نباشد و حق تعیین سرنوشت خود را آزادانه داشته باشند، هستند. آزادی، دموکراسی، عدالت، شادی، رفاه و معیشت، کف مطالبات مردم است و خواسته‌های بسیار بجایی است که نوکران‌شان در حکومت‌ها باید بدون هیچ منتی تامین و تضمین کنند. . ایران. مشهد ۱۷ دی ۱۴۰۴ کمال جعفری یزدی #زن_زندگی_آزادی #دمکراسی